Kiesverkiesings in baie lande lei nou tot baie hewige debatte oor hul onderskeie politieke teenstanders. Die politieke linkerkant is gretig om die politieke regterkant as regse ekstremiste af te beeld, en andersom. 'n Belangrike struikelblok, veral in Europa, is die behandeling van migrante en wetgewing oor immigrasie en naturalisering. In die dispuut oor migrasiebeleid word die regse kant dikwels daarvan beskuldig dat hulle nie die regstaat en demokratiese beginsels handhaaf nie. Die linkse kant word daarenteen daarvan beskuldig dat hulle na kommunisme streef en daarop gemik is om blanke samelewings te ondermyn.
Verder word die linker- en regtervleuels van die politieke spektrum uitgebeeld asof hulle onderskeidelik goed en kwaad verteenwoordig. Tog het albei kante dikwels geen duidelike begrip van wat die verdeling in regs en links eintlik behels nie. Dit is ook min bekend dat, in 'n normale, tipiese verspreiding van mense se politieke sienings, sowat die helfte van die bevolking geneig is om links te wees en die ander helfte regs. Die politieke sentrum word dikwels doelbewus in opnames gekies sodat dit presies in die middel van alle menings en houdings lê.
In die algemeen kan gesê word dat die Linker kant staan vir die versterking van die gemeenskap, terwyl die Regter kant staan vir die versterking van die individu. Hierdie verdeling het reeds in die Franse Rewolusie ontstaan, ná die einde van die Middeleeue. Natuurlik lei dit ook tot verskeie gepaardgaande kenmerke. Die Linkses bepleit groter herverdeling van die rykes na die armes, nasionalisering en, deur die beginsel van solidariteit, die afskaffing van staatsowerheid, wat strek tot die afskaffing van nasies. Die Regses bepleit daarenteen konserwatisme, 'n sterk ekonomiese beleid, sterk individuele regte en persoonlike vryheid.
Hier begin die konflik oor migrasiebeleid. Die Linkses verwerp die bestaan van nasies en voer veldtogte vir solidariteit onder alle mense wêreldwyd. Dit sluit natuurlik in om migrante in hul eie welgestelde Europese land welkom te heet. Die Regses verdedig daarenteen die nasie-staat en die outonomie van state en volke.